Langs de andere kant

We zijn deze morgen, na een rustige vlucht, om 8.15u in Zaventem geland. We zijn allemaal wat moe, de kinderen hebben 3,5u en 4u geslapen maar wij helemaal niets. We kruipen dus nu vroeg in ons bed.

Afscheid

Deze voormiddag zijn we onze sporen gaan uitwissen in ons huis. Er zaten nog wat etensresten in de ijskast, de diepvries en in één kast en ik wou toch ook snel even de badkamers kuisen. Kort na de middag was dat allemaal gedaan en hebben we de deur achter ons dicht gedaan....we gaan ons huis hier missen.

Willem is deze namiddag dan naar de firma's van de nutsverzieningen gereden om alles af te koppelen en ons adres te wijzigen: de watermaatschappij, de electriciteit en de telefoon zijn afgesloten en hij is in het passeren ook de brandverzekering gaan opzeggen. Op het hotel hebben we dan ook nog eens het abonnement van de vuilniskar opgezegd (ze gaan morgen onze overvolle container ophalen) en we hebben er voor gezorgd dat de post doorgezonden wordt naar Liz en Brian. We hopen dat we niets vergeten zijn.

We zijn ook nog eens langs de school gereden en hebben de kinderen daar nog wat op de speeltuin laten spelen. Een half uurtje maar want het was eigenlijk veel te warm vandaag (38).

Het kadootje dat Lotte van Liz en Brian kreeg:

Voor Lander:

Veel uitleg moet dit denk ik niet:

De valiezen zitten in de auto en het huis is leeg:

Willem draait voor de laatste keer de sleutel om:

Ik ben ook nog snel afscheid geen nemen van mijn vriendjes in battlefield:

Shipment

Ze zijn vandaag onze spullen komen halen en dat was toch even anders dan wat we ons voorgesteld hebben. Toen Willem wou tonen wat er mee moest met de boot en wat met het vliegtuig, ..., bleek dat er geen transport met het vliegtuig voorzien was. De mannen die moesten inpakken, hadden alleen maar instructies en papieren voor een transport met de boot. Dat wou zeggen ipv 2 weken wachten op onze spullen, 6 weken :-(. Na wat heen en weer getelefoneer, bleek dat de vrouw die dat allemaal moest organiseren, dat volledig vergeten was en zonder papieren ... geen transport. Uiteindelijk hebben die mensen van de verhuismaatschappij, die papieren laten doorfaxen naar hun kantoor en is er iemand van daar naar ons huis gereden met die papieren en een weegschaal. We hebben dus toch nog een vliegtuigtransport, alleen mocht er niet zoveel mee dan wat we initieel dachten, nog niet de helft. Er gaan dus een heleboel dingen een tijdje gemist worden, .., zoals het speelgoed van de kinderen, de fietsen, mijn pc scherm.

We hebben deze namiddag nog wat gekuisd en Willem heeft nog die twee bedden gedemonteerd en in de garage geplaatst. Spijtig dat de vliegticketten voor vrijdag zijn, want we zouden nu al kunnen vertrekken. We zijn er klaar voor.

Deze middag en deze avond zijn we gaan eten bij Liz en Brian. Gelukkig kunnen we daar terecht, we moeten zo niet uit plastieken bordjes eten. Ze hadden ook een héél mooi afscheidskadootje voor Lander en Lotte gemaakt, hun naam uit hout gesneden, ongelooflijk leuk! Ik maak daar nog eens een foto van.

De laatste dozen:

Hectisch

Het is wat hectisch geweest de laatste paar dagen en zoals het er nu uit ziet, gaan we toch nog een paar uur werk hebben. Morgen komen ze onze spullen halen en we moeten wel niet echt inpakken maar we moeten wel heel goed weten wat bij ons blijft, wat met de boot mee moet en wat op het vliegtuig mee gaat. Dat komt erop neer dat ik dus alles moest sorteren en dat we een paar dingen (nog) moeten demonteren (de stoelen, de pc tafel en de piano). Voor de eerste keer zijn de valiezen dus al een paar dagen op voorhand ingepakt (alles gewassen en gestreken vandaag), zodat we zeker zijn dat onze kleren voor de komende twee weken, niet morgen ingepakt worden en op de boot terecht komen. Voorlopig ziet het er naaruit dat we ze nog gaan toekrijgen :-).

Er moeten ook nog een paar dingen verkocht/afgehaald worden, we hebben nog steeds twee bedden en een onze tafel. Gelukkig moeten we ons daar niet teveel zorgen om maken, als ze niet weggeraken komt er iemand die zondag ophalen om aan een goed doel te geven. De tafel gaat vermoedelijk morgenavond weg en voor ons bed zijn er misschien ook kopers.

We zijn tussen door ook nog een aantal keer gaan eten, afscheid nemen van mensen dat moet ook :-(. Zondag zijn we bij onze achterburen gaan eten (dat doen we morgen ook) en gisteren zijn we met Belgische vrienden in Dalton gaan eten. Nog een laatste keer een Amerikaanse hamburger :-).

Nu gaan slapen ... voor de laatste avond in ons huis (morgen op hotel).

Leger en leger

Ons huis begint leeg te worden, gisteren is er iemand de tuintafel en stoelen komen halen en vandaag is er iemand onze salon komen halen. Het klinkt hier echt "hol" als je praat. We hebben vandaag ook de trampoline uit elkaar gehaald, dus ook de tuin ziet er plots leeg uit.

Niet veel te melden. Vandaar gewoon twee foto's.

Bedden -1

De verkoop van de bedden en de salon is gestart. Zondag heeft Willem die online gezet, op de Amerikaanse versie van Kapaza, Craigslist. Gisterenavond waren er al een heel aantal emails ivm met de bedden en ondertussen is het eerste bed verkocht. Lander zijn bed is weg met matras, lattenbodem, dekbedovertrek, kussens en lakens. Ook het handdoekenrekje dat wij in onze kamer hadden staan, is verkocht.

Lander slaapt vanaf nu op een luchtmatras, ..., en Lotte ook want geen bed hebbben dat is pas cool!

Vandaag ook bevestiging gekregen dat ze onze spullen volgende week woensdag komen ophalen. De stoelen, het tapijt en de trampoline mogen mee! Maar daardoor zitten we wel over de limiet voor een vliegtuigtransport alleen. Een deel van onze spullen gaan het vliegtuig op en een ander deel gaat verscheept worden. Op dat laatste deel gaan we een paar weken extra moeten wachten.

Ik ben vandaag ook nog eens met Lotte naar de dokter geweest. Ze had een herhalingsvaccin nodig voor Hepatitis A, die inenting die ze 6 maanden geleden moest hebben om nog naar school te mogen. Ze is ondertussen ook volledig onderzocht, als je een goeie verzekering hebt, dan mag je dat één keer per jaar laten doen. Ze ziet en hoort perfect, over dat laatste waren er de laatste tijd trouwens zware twijfels :-). De dokter had wel één opmerking over haar gewicht, ze is blijkbaar de laatste 6 maanden, afgevallen ipv bijgekomen. Nu komt het: de dokter vond het nog niet zo erg, want Lotte ziet er gezond uit en .... "when I look at you, I am not surprised that your daughter is SKINNY!". Serieus??

Foto's online

Zie "onze foto's" voor een selectie van onze reisfoto's.

Westkust - Dag 22 - Van Estes Park naar huis

Het was een lange dag, we zijn deze morgen in Estes Park (CO) vertrokken voor een rit van anderhalf uur naar Cruise America in Denver. Daar werd onze RV snel gecontroleerd, alles is goedbevonden, we hebben gelukkig onze volledige waarborg teruggekregen.

Vandaar heeft een taxi ons naar de vlieghaven gebracht (nog eens een uur rijden). We waren ruim op tijd voor onze vlucht. Het was een héél rustige en in onze normen korte vlucht, slechts 2,5u. In Atlanta is een collega van Willem ons komen halen met onze auto. We zijn dan eerst meegereden naar zijn huis om vandaar nog eens anderhalf uur naar Ringgold te rijden.

Westkust - Dag 21 - Estes Park

Lander had deze morgen nog koorts en keelpijn. Ook Willem en ik hadden ook nog steeds keelpijn. Hoog tijd dus om een dokter te gaan zoeken. Omdat het kantoor op de camping pas open was om 8.30u, hebben we zelf maar op het internet iemand gezocht. In het ziekenhuis hier is er een "familie dokters praktijk" en zij konden ons al om 9u zien. We waren er om 10 voor 9 en we hebben helemaal niet moeten wachten. Het verdict: zowel Lander, Willem als ik hebben een bacteriële keelontsteking. Willem ging hem eerst niet laten onderzoeken maar toen bleek dat de dokters bij dit soort keelontsteking (door streptokokken van groep A), echt wel antibiotica aanraden, heeft hij zich ook maar laten onderzoeken. Alleen Lotte blijft dus voorlopig gespaard.

Nog wat over vorige avond: ergens rond 10u lag Lander plots luid te lachen. Hij bleek hoge koorts te hebben maar hij was wel aan het slapen. We hebben zijn koorts gemeten en hem medicatie gegeven. Het rare is dat hij héél de tijd bleef de slappe lach hebben, maar nooit echt bij bewustzijn was. Een beetje zoals we vroeger wel eens meegemaakt hebben, maar toen was het met een krijsende Lander. Toen hij deze morgen wakker werd, wist hij helemaal van niets.

De rest van de dag hebben we het zoveel mogelijk rustig gehouden, al was dat niet héél gemakkelijk. We moeten morgen om 11u onze RV teruggeven en in het contract staat dat het in dezelfde staat moet zijn. Er moest dus toch een klein beetje gekuist worden.

De kleren voor morgen liggen al klaar en de valiezen zijn zoveel als kan ingeladen.

Foto's van gisteren, dit zijn elanden:


Ook van gisteren, als je goed kijkt kan je Lotte nog herkennen:

Westkust - Dag 20 - Estes park

Vandaag is het niet echt verlopen zoals gepland (geen grote wandelingen), maar we hebben toch iets gedaan. We hebben vandaag de Rocky Mountains op de Amerikaanse manier bezocht: véél vanuit de auto. We zijn eerst naar de "Sheep Lakes" gereden waar er normaal gezien "Bighorn Sheeps" rondlopen maar vandaag natuurlijk niet. Daarna hebben we een héél deel van de "Trail Ridge Rd" gedaan, één van de hoogste straten van de US. Héél mooi is dat, het hoogste punt moet ergens rond de 4000 meter zijn, ver boven de boomgrens dus. Het was wel wat vervelend omdat er vandaag net een groot wielerevent aan de gang was. Ze hebben ons onderweg ergens een half uur doen wachten voor een bende wielertoeristen. Volgens één van de rangers, zo een 2500 fietsers. De mooiste plaatsen (die waar je met RV kon staan) hadden ze dan ook nog eens omgebouwd tot bevoorradingsplaatsen (mobiele wc's en watervoorziening) voor hen. Héél vervelend want wij konden dus bijna nergens staan.

Lander en Lotte zijn voor de 9de en laatste keer "junior ranger" geworden. Deze keer waren de activiteiten echt wel héél goed aangepast aan hun leeftijd, het boekje dat ze moesten invullen was 6 tot 8 jaar.

Nieuws over de zieken: Lander en ik hebben vorige nacht goed geslapen maar we zijn de dag toch niet zonder koortsmedicatie doorgekomen. Ook Willem voelt zich niet zo goed maar hij heeft voorlopig geen koorts. De enige die dus nog springlevend is, en dat mag héél letterlijk genomen worden, is Lotte!

Westkust - Dag 19 - Estes park

We zijn deze morgen vroeg opgestaan om een deftige wandeling te gaan doen. Het ging warm worden en er zijn wegenwerken aan de gang in het Rocky Mountain National Park, dus we wouden op tijd weg zijn.

Stevige wandeling: 3 km bergop en 3 km bergaf. Het doel van de wandeling waren een drietal kleine bergmeertjes. Ergens bij het tweede meertje 'dream lake' voelde ik me plots niet zo schitterend, ik ben nog bergop meegestapt tot aan dat derde meertje (nog een kilometer verder) maar het was vooruit slepen. Omdat de wandeling op een redelijk hoogte begon, rond de 3000 m, dacht ik dat het hoogteziekte was. Allleen is het niet over gegaan met te dalen. Willem heeft deze middag eten gemaakt, afgewassen en de kinderen bezig gehouden terwijl ik ben gaan slapen. Rond 5u hebben nog een poging gedaan om wat herten te gaan zoeken in het park, maar met de bedoeling dat ik zou blijven zitten. Lander was toen ook al even aan het klagen van hoofdpijn en eigenlijk ook wel best lastig. Toen hebben we toch maar eens de thermometer bovengehaald, Lander 38.3, ikke 38. Snel terug naar huis gereden en gaan slapen.

Héél slecht nieuws dus, het moet weer lukken, wij kunnen blijkbaar niet op reis gaan zonder dat één van ons ziek wordt. Hopelijk is het een griepje (zo voelt het) dat snel over is, anders zitten we hier een tijdje vast. Duim maar allemaal mee dat Willem en Lotte het niet krijgen.

Westkust - Dag 18 - Van Moab naar Estes Park

We wisten op voorhand dat dit de minst leuke dag van de reis ging worden. Van Moab in Utah naar Estes Park in Colorado is het namelijk een héél eind rijden, ongeveer 640 km, en met onze RV gaat het bergop niet zo snel. Om tegen op te zien maar uiteindelijk viel het wel nog mee, Lander en Lotte hadden twee nieuwe films om naar de kijken ("Herbie" and "The Fox and the Hound") en ze hadden hun nintendo's. We hebben ze de hele tijd niet gehoord. Wij hebben ondertussen het landschap zien veranderen van dorre woestijn naar groene bergen. Utah (woestijn en rotsland) is speciaal maar ik zou daar echt niet willen wonen. De camping waar we nu verblijven in Colorado ligt aan de rand van het Rocky Mountain NP, op het eerste zicht iets dat te vergelijken is met de Alpen. We zitten ongeveer op 2000 meter hoogte.

Toen we rond 5 uur op de nieuwe camping toekwamen, zijn Lander en Lotte direct naar de speeltuin gelopen. Ik heb ondertussen snel een was ingestoken want Lander had zijn laatste propere onderbroek aan, dat ging wat vervelend worden anders. Het is echt een leuke camping, niet volzet, waardoor we wat ruimte hebben. Er is een meertje in het midden van de camping en een leuke speeltuin. Elke avond om 7.30u is er ook een campvuur.

Westkust - Dag 17 - Moab

Leuke dag vandaag. Deze morgen zijn we vroeg (7.10u) vertrokken naar Canyonlands NP. Veel te laat voor een goeie foto van de "Mesa Arch" (waar al de fotografen staan voor zonsopgang) maar goed op tijd voor de grote drukte. Het bezoekerscentrum was nog niet open, dus zijn we eerst een paar mini wandelingen gaan doen (grote zijn in Cayonlands NP niet echt mogelijk). Onze berggeiten waren direct goed in vorm, elke rots die ze vonden moest beklommen worden, ook degene die dicht bij de afgrond waren. Dat laatste heeft voor een discussie gezorgd, Lander was boos dat hij niet overal mocht opklimmen en wou maar niet toegeven dat sommige dingen toch wat gevaarlijk zijn. Wij hebben uiteraard ook niet toegegeven :-).

Rond de middag zijn we dan toch nog naar het bezoekerscentrum gereden om alweer zo een junior ranger boekje op te halen en om naar het informatie filmpje te kijken. Ze hebben dan onmiddellijk al de opdrachten in dat boekje ingevuld, die ze moeten doen volgens hun leeftijd. Gevolg: een uur later weer twee junior rangers (en de resultaten zijn hier grondig door de ranger gecontroleerd)!

We zijn daarna onmiddellijk het park uitgereden om te gaan winkelen (Willem gaat alles halen en ik blijf meestal met de kids in de RV) en om wat te gaan relaxen op de camping. Voor de eerste keer hadden we een camping met een echt mooi speeltuintje, we zijn zelfs niet tot bij het zwembad geraakt.

We zijn voor de eerste keer deze reis gaan eten ipv zelf koken in de RV. Wel niet veel speciaals, "Dennys" omdat Lander daar de spaghetti super vindt. Dat laatste was wel een totale ontgoocheling, na onze bestelling kwam de ober terug om te melden dat de spaghetti op was. Ze hebben wel gelukkig allebei goed gegeten.

Onze dag was dan nog niet gedaan, we hadden nog wilde plannen: een avondwandeling van 4,8 km in Arches NP (waar we gisteren al waren). Volgens de info brochure een moeilijke wandeling van 2 tot 3 uur. Pas om 7 uur stonden we klaar om te starten. Maar we zagen het allemaal nog zitten. Lander en Lotte waren zelfs super enthousiast, het idee dat het al zou kunnen donker (zonsondergang 8.45u) zijn op de terugweg was voor hen duidelijk een enorme motivatie. Ze hebben nogal gestapt, vooral de heenweg van de wandeling die bijna constant steil bergop was. We hebben zelfs een paar keer moeten zeggen dat het trager moest! Na drie kwartier stonden we boven met een ongelooflijk mooi uitzicht op "Delicate Arch", duidelijk de hoofdattractie hier. Ook de terugweg ging super vlot, om 8.50u stonden we terug aan de RV. Hoog tijd om terug te rijden naar de camping en onze stappers in bed te stoppen.

Ah juist, bijna vergeten, we zijn voor onze wandeling, toch ook nog hun junior ranger badge gaan ophalen van Arches NP. Twee keer junior ranger vandaag en al de 8 ste keer deze reis. Ze hebben met die junior ranger boekjes in te vullen al een heel pak nieuwe dingen geleerd: ze kunnen een paar nieuwe diersoorten en planten herkennen (zoals een 'Bighorn Sheep', een 'Proghorn', een 'Yukka', ...), ze weten dat er hier vroeger mensen woonden die rotstekeningen maakten, ze weten hoe 'canyons' en 'arches' gevormd worden, .... en ik vergeet nog een hele boel dingen.

Canyonlands NP (green river overview):

Canyonlands NP, voor de Mesa Arch:

Tijdens onze avondwandeling in Arches NP:

Het doel van onze avondwandeling, Delicate Arch (er zaten daar een heel pak mensen te wachten voor de zonsondergang):

Westkust - Dag 16 - Van Bryce Canyon naar Moab

Na 2 weken meer en meer naar het westen zijn we vandaag een stukje terug naar het oosten gereden. Zonder stoppen was het tussen de twee campings 4,5 uur rijden, een heel eind dus, maar de kinderen vinden dat niet erg. Ze zijn véél meer met de ipad en de nintendo's bezig dan met het landschap. Zo veel in de auto zitten, is voor hen gewoon eindeloos ipad/nintendo. Als we dan ergens stoppen moeten we die dingen toch nog uit hun handen trekken. Na de vakantie wordt dat serieus afkikken.

Rond 3 uur stonden we aan het bezoekerscentrum van Arches NP, we zijn daar snel naar het filmpje gaan kijken en dan zijn we doorgereden, het park in. We zijn er nog in geslaagd om twee korte wandelingen te doen en een paar keer aan de 'view points' te stoppen. We zijn ook de junior ranger boekjes gaan halen, maar ze hebben nog veel werk voor ze hun badge kunnen gaan ophalen. Misschien morgen.

Westkust - Dag 15 - Bryce Canyon

We zijn deze morgen vroeg opgestaan om voor de drukte in "Bryce Canyon" voor te zijn. Het was niet zo plezant om de kinderen wakker te maken, maar het bleek achteraf toch een goeie keuze. In tegenstelling tot gisteren in Zion NP, hadden we vandaag wel nog parkeerplaats. Het was vermoedelijk ook nog eens drukker dan normaal hier, want de inkom was vandaag voor iedereen gratis.

We zijn eerst naar een paar van de overzichten (echt super!) gaan kijken en dan hebben we een eerste wandeling gedaan, de canyon in. We zijn via het 'Queen Garden Trail' naar beneden gestapt en via het 'Navajo trail' terug naar boven, dat was in totaal zo een 4,6 km. Het grootste deel van de wandeling was héél rustig, we kwamen bijna niemand tegen, maar op het einde was het toch een pak drukker. Ik ben heel blij dat we op tijd gestart zijn. Lander en Lotte vonden de wandeling ook héél leuk, zeker op het einde, toen het héél steil naar boven ging. Ze zijn zo snel ze konden naar boven gelopen om dan naar beneden (naar ons dus) te kunnen roepen 'Slakjes!'. Volgens de informatie zou de wandeling 2 tot 3 uur duren en wij stonden exact na 2 uur al terug boven (en dat is met al mijn foto stops inbegrepen). Het ging dus snel.

Pas na de wandeling zijn we naar het bezoekerscentrum gereden om, naar traditie, de junior ranger boekjes op te halen. Om junior ranger te worden, moesten ze net zoals in Zion NP ook één of ander ranger programma volgen. Maar deze keer was er niet echt iets aangepast aan hun leeftijd. We zijn dan maar gaan luisteren naar een uitleg over de geologie van het park maar dat was toch moeilijk. Voor ons was dat dan weer heel interessant. Toen ze nadien moesten opschrijven wat ze geleerd hadden, wisten ze toch allebei wat te bedenken.

Daarna zijn terug naar de camping gereden om te eten en om eens te gaan zwemmen.

Om 4.30u zijn we dan terug vertrokken voor nog een kort wandelingetje ('Mossy Trail', 1.3 km) aan de rand van het park. Unieke wandeling in dit droge land want het was naast een stroompje naar een waterval. Lander en Lotte hebben zich daar goed kunnen uitleven, stokjes, steentjes, zand en water, meer hebben die echt niet nodig. Het was weer moeilijk om ze mee naar ons rijdend huis (= onze RV volgens Lotte) te krijgen.

We zijn dan nog één keer gestopt aan één van de overzichten en dan was het tijd voor eten, douchen en slapen.

Langs het Queen Garden Trail:

Overzicht:

Over het stroompje springen langs 'Mossy Trail':

Dit is een gaffelbok, het snelste dier in Amerika. We hebben er hier al een paar gezien.:

Westkust - Dag 14 - Van Lake Powell naar Bryce Canyon

Vandaag een drukke dag, we hebben vier uur in totaal gereden en dan nog eens Zion National Park bezocht (2 uur rijden - bezoek - 2 uur rijden). We hebben even getwijfeld om Zion NP over te slaan omdat niemand de meeste mensen daar niet echt van onder de indruk zijn. Maar we zijn blij dat we toch geweest zijn, na al de woestijntoestanden van de laatste week, is het leuk van weer wat groens te zien.

Toen we pas binnenreden, zag het er wel even niet goed uit, nergens konden we met de RV parkeren en ook op de RV parking aan het bezoekerscentrum hebben we twee keer moeten rondrijden. Gelukkig reed er dan toch iemand weg. Dan heeft Lotte haar weer van haar beste kant laten zien (héél ironisch) en in de hele heisa daarrond heeft Willem dan nog eens de RV gesloten, terwijl de sleutels binnen lagen. Resultaat: toch even lichte paniek en iedereen in een peststemming. Gelukkig stond het raam een klein beetje open en konden we Lander langs daar naar binnen heffen. Tot daar het idee dat onze spullen in onze RV veilig zijn voor diefstal.

Veel van de parken hier hebben gelukkig een shuttle bus, zo moesten we niet het park in met de RV maar konden we gewoon de bus nemen en toch ook overal geraken. We hebben eerst een ranger programma gedaan, speciaal voor kinderen, over de dieren in het park. Blijkbaar vooral over de herten, maar misschien doen ze elke dag wel een ander dier. Dat was eigenlijk echt super voor de kinderen, de ranger nam hen zelfs mee naar buiten om eens te kijken hoe ver ze konden springen en om dat te vergelijken met een hert.

Daarna zijn we een korte wandeling gaan doen en zijn we nog een paar keer de bus op en af gestapt om wat foto's te nemen en wat rond te wandelen. Toen de kinderen wat in het water aan het spelen waren (enkel met hun voeten en handen) stond er plots een hert op minder dan 5 meter van ons. Het hert had ons blijkbaar nog niet gezien. We hadden nog meer wandelingen op de planning staan, maar daar was gewoon geen tijd meer voor.

Bisons (komen niet meer voor in het wild, foto is genomen over de afsluiting van een ranch):


In Zion (er staat een 'Bighorn sheep' op de helling):






Ranger die vertelt over herten:

Westkust - Dag 13 - Lake Powell

Vandaag hebben het voor de derde dag op rij wat rustig gedaan (vanaf morgen is dat weer gedaan). We zijn deze morgen pas om 9.30u vertrokken naar Antelope Canyon, hier in de buurt. De kinderen hebben tot dan wat in en rond de RV gespeeld.

We zijn apart naar Antelope Canyon geweest, Willem en de kinderen naar de gewone rondleiding, ik ben naar de fototoer geweest, zo had ik een beetje meer tijd om een goeie foto te nemen. Of toch dat was het plan, om echt goeie foto's te nemen was het veel te druk en de gids gaf ons ook veel te weinig tijd. We waren ook allevier op hetzelfde moment in de canyon, en ook al hadden we een andere goids, we zagen elkaar een paar keer. Iedereen vond het leuk.

Voor de rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan, wat gehangen rond de RV en rond het zwembad.

Ons internet is hier heel onstabiel, dus weer geen foto's.

Westkust - Dag 12 - Lake Powell

Vandaag hebben we eens wat anders gedaan: we staan met onze RV aan een fantastisch mooi en groot meer (Lake Powell) en we hebben dat eens van op het water bekeken. We hebben een speedboot gehuurd en nog een ander leuk speeltje: een band om achter de boot te hangen. Samen kostte dat wel héél wat maar het was echt wel ongelooflijk de moeite en ook heel leuk. Het was bijna windstil maar als je met zo een speedboot snel vaart in het vaarwater van een andere boot, dan gaat dat goed op en neer. Super leuk dus. Die band achteraan de boot ook!

's Middags zijn we gaan eten op een 'privé' strandje aan het meer. We hadden onze picknick mee in een frigobox van isomo die we gisteren in de wallmart zijn gaan halen. Dat was toch met voorsprong het mooiste picknick plaatsje van onze reis. Na het eten is onze meneer zand in het zand gaan spelen en mevrouw water ... in het water natuurlijk. Toen we weer wouden vertrekken was het wel efkens spannend, het heeft efkens geduurd vooraleer we de boot van het zand geduwd kregen. We hebben allevier samen goed moeten duwen.

Wat statistieken van vandaag:
- 8 uur op en naast het water geweest
- 3 keer iedereen ingewreven met zonnecreme (en hier en daar zijn nog rode plekjes te zien)
- Lotte is 3 keer van de band gevallen, Lander 1 keer, Willem 2 keer en ik geen enkele keer (al heeft Willem wel echt zijn best gedaan om snel te varen en brut te stoppen).
- 2 keer gaan tanken

Westkust - Dag 11 - Van Grand Canyon naar Page

We zijn vandaag op het gemak naar Page gereden, het was niet zo ver rijden en er stond niet zoveel op het programma. Bij het uitrijden van de Grand Canyon zijn we nog een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten, Willem en ik toch, de kindjes hadden het toen al te druk met TV kijken (op de ipad).

Onderweg zijn we ook nog gestopt voor een korte wandeling naar een ander gekend uitzichtpunt (=Horseshoe Bend) op de Colorado rivier. We moesten daar een klein wandelingetje voor doen, maar onder deze HETE zon hier was dat kort wandelingetje lang genoeg. Maar het uitzicht was het wel waard!

In Page zijn we eerst gaan winkelen, eten en drinken gaan inslaan voor de komende dagen. Daarna zijn we de camping gaan zoeken. We hebben weer een hele mooie camping, heel grote plaatsen, alleen is het zwembad wat ver en is het toch wel zielig dat we voor een douche moeten bijbetalen.

Westkust - Dag 10 - Grand Canyon NP

Deze morgen ben ik al heel vroeg (5u), op mijn eentje vertrokken om eens een zonsopgang te fotograferen. Tecen dat het tijd was om te ontbijten, was ik alweer aan de RV. Of de foto's gelukt zijn weet ik pas als ik mijn pc heb (als we terug in Ringgold zijn dus). Het was alleszins een ervaring om helemaal op mijn eentje op zo een mooie locatie te staan.  

Om 8u zijn we dan allemaal samen vertrokken om deel te nemen aan de fossielenzoektocht, iets wat Lander heel graag wou doen. We hadden ze laten meekiezen uit een lijstje van activiteiten die hier georganiseerd worden.  Lotte vond dat uiteraard weer niet leuk maar ze heeft wel extra haar best gedaan. Ze heeft de ranger letterlijk op de voet gevolgd. Voor de zoektocht zelf was er wel een beetje teveel uitleg, maar er waren wel veel fossielen te vinden, dus dat maakte voor Lander veel goed.

Het oorspronkelijk plan was om nog een serieuse wandeling te doen, maar het was daarvoor echt te warm. In de plaats daarvan hebben we een gemakkelijke wandeling gedaan en zelfs dat was al lastig.

De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan, snel nog hun junior ranger batch gaan afhalen en eens naar het info filmpje van het park gaan kijken in het bezoekerscentrum.

Terwijl wij weer af en toe deftig moeten zagen op Lotte en haar ook vaak moeten straffen, steelt ze overal de show. Telkens we op de bus zitten, slaagt ze erin om mensen te vinden die met haar een praatje willen maken. Onvoorstelbaar hoe ze iedereen rond haar vingers draait.

Westkust - Dag 9 - Van Holbrook naar Grand Canyon

Deze morgen hebben we hier en daar een  klein stukje van de historische route 66 gedaan. De route 66 is voor het grootste deel weg, alleen in een paar dorpjes kan je er nog oprijden.  We zijn dus een paar keer van de autostrade gereden maar echt veel hebben we niet gezien. Ik snap eigenlijk de heisa niet, zo oud is die route nu ook weer niet, toch niet met sommige straten in Belgie.

Ik had gisteren op de camping een foldertjes gevonden van een soort safari park en omdat dat op onze route lag, zijn we dat even gaan uitchecken.  Bearizona! Heel leuk, de dieren , allemaal inheems, liepen los en wij moesten er met de RV tussen rijden.  Er waren bisons, geiten, wolven en beren. Nu heb in zeker genoeg beren gezien. Er was ook nog een kleine zoo waar er nog een aantal inheemse dieren zaten, zoals de wilde katten en ze hadden daar ook een heel aantal baby-beren, ongelooflijk schattig.

Na het dierenpark zijn we nog doorgereden naar de Grand Canyon. We hadden al maanden geleden een plekje in het park gereserveerd en dat was een goed idee want de camping stond vol. De eerste indruk: fantastisch!

Geen foto's de komende twee dagen, we hebben geen internet.

Westkust - Dag 8 - Holbrook

Vandaag was het rustig of toch een beetje. Deze morgen waren we weer vroeg wakker en zijn we onmiddellijk vertrokken naar "Petrified Forest NP". We hebben speciaal voor Lander de omweg naar dit park gedaan. Onze geoloog in spé, vindt stenen en fossielen fantastisch en in Petrified forest liggen er veel versteende bomen, echt zijn ding. Al was hij het na een paar uur toch ook wel beu. Er liggen er dan ook zoveel. Hij heeft het ook wel moeilijk gehad om geen stukje steen in zijn zakken te stoppen. We hebben een paar keer moeten uitleggen dat er daar een zware boete op staat en dat we ze moeten laten liggen voor andere mensen. Volgens het filmpje in het bezoekerscentrum wordt er nog elke maand een ton gestolen. Voor de komst van route 66 (1929) moet het er echt vol gelegen hebben. De historische route 66 liep toen door het park (nu staan enkel de palen waar de telefoonlijnen aan hingen er nog).

Behalve versteende bomen en de telefoonpalen van route 66, zijn er ook nog rotstekeningen en overblijfselen van woningen van rond 1300 n.Chr en mooie uitzichten. We zijn daar allemaal naar gaan kijken.

Lander en Lotte hebben vandaag ook voor de vierde keer deze reis meegedaan aan het "junior ranger" programma. Bij Lander is dat met veel plezier en met veel inzet, bij Lotte is dat eigenlijk een gevecht. Ze wil wel de badge (=de beloning) op het einde maar ze wil er niets voor doen. Ze is ook helemaal in niets geïnteresseerd en was vandaag echt vervelend aan het doen. Alles is bij haar de laatste tijd een gevecht en ze is soms ook echt gemeen. Hopelijk wordt dat de komende dagen wat beter.

We waren rond 3 uur al terug op de camping. Goed voor eens een rustige avond. Willem is met Lander gaan zwemmen en ik ben met Lotte gaan wassen. Dat was nog niet dringend nodig, maar ik moet dat doen als er daar tijd voor is.

We zijn nu een week onderweg, even evalueren, wat vonden we het leuks tot nu toe:
Lander: Vandaag, hij vindt het elke dag leuker en leuker
Willem: Monument Valley
Ik: De zandduinen (Great Sand Dunes NP)
Lotte: die hoort al te slapen (dus ik wil het niet meer vragen) maar ik vermoed dat zij voor de ijsjes en de zwembaden zal kiezen


Tijdens één van onze wandelingen (in Blue Mesa):

Blue Mesa:

De cactussen zijn hier groot (met mooie rode bloemetjes, al zie je dat niet op de foto):

Versteende boom, Lander is die aan het meten voor één van de junior ranger opdrachten:

Westkust - Dag 7 - Van Monument Valley naar Holbrook

We zijn weer in een andere staat, na Colorado en Utah zijn we nu in Arizona. We hebben vandaag nog meer in de auto gezeten als de laatste dagen maar niemand vind dat erg, Willem die is content dat hij mag rijden, de kinderen zijn nog steeds blij met hun nintendo en ik kijk rond! Eigenlijk zijn we vandaag van noord naar zuid, de Navajo Nation doorgereden. Héél dun bevolkt gebied (2,5/km2)! Hier en daar zie je eens een 'open' ranch en lopen er eens koeien en paarden op de weg.

Halverwege zijn we gestopt aan "Canyon de Chelly National Monument" een park dat eigendom is van de indianen maar beheerd wordt door de national park service (organisatie die al de nationale parken uitbaat). Je kan daar wel alleen maar van boven uit de canyon zien, in de canyon kan je alleen maar als je daar woont of als je een indiaanse gids betaald. Een beetje zoals in Monument Valley (ik denk dat ik zelf ergens gelezen heb dat er onderhandelingen gaande zijn om het park volledig te laten uitbaten door de eigenaars).

Lander en Lotte hebben daar alweer deelgenomen aan het junior ranger program, wat deze keer eigenlijk niet zoveel voorstelde. Normaal moeten ze een volledig boekje invullen, hier was het een blad langs twee kanten. Wat ze hier wel moesten doen en wat ze nog leuk vonden ook, was een vuilniszak met afval vullen. Ze hebben dus heel de tijd afval gezocht in plaats van naar de canyon te kijken.

We zijn ook nog snel even gestopt bij het national park (Petrified forest) dat we morgen gaan bezoeken. Snel wat info gaan vragen in het bezoekerscentrum en alweer een junior ranger boekje opgehaald. Omdat het al in de late namiddag was, was het heel rustig en de echt ranger heeft Lander en Lotte wat uitleg gegeven. Er stond een kast met schuiven en in elke schuif zat wat anders: fossielen van dino's, fossielen van planten, stukjes van potten, versteende bomen,..., de ranger was onder de indruk van zoveel enthousiasme. Lander heeft zelf durven vragen of hij zo een stuk dino mocht meenemen :-).

Twee verwende kinderen met een nieuw hoedje (wel ideaal voor de hitte hier):

Deze grote steen stond vol torentjes gemaakt van steentjes, Lander heeft er een torentje bijgezet:

Zicht in de Canyon:

Ergens onderweg, zie je de zand tornado links en rechts? Dat is iets wat we hier een paar keer zagen.