28 dozen en 4 paspoorten onderweg

Slechts 3 uur heeft het geduurd en alles was weg: in totaal 28 dozen. Dat was vrijdag en sindsdien merk ik dat ik vanalles mis: geen papier meer om te tekenen, geen wokpan, geen grote pot, geen bestek, geen strijkplank, ... Gelukkig brengen Trui en Johan geleidelijk alles naar Deinze. En af en toe gaan we ook eens zagen bij de buren. En de kinderen weten het zelf ook al: "Mama, waar is ..., in het vliegtuig zeker?", " Ja, schatje!"

Onze visums zijn ondertussen ook goedgekeurd. Dat was een behoorlijk saai maar noodzakelijk iets: met een papierwinkel van wel 12 cm dik naar de ambassade in Brussel. Met een beetje stres naar het kruisverhoor en de enige vraag die ik kreeg: "miss, how long are you married?". Gaat wel nipt zijn: pas maandag krijgen we ons paspoort terug en donderdag vertrekken we. (Hopelijk staakt de post niet komende week.)

NOg 11 keer slapen, het dringt nog altijd niet door ...

Sorteren: luchtvracht, bagage, handbagage, kringloop, zolder of gewoon weg

Doel van het weekend: een ingevulde excel met de waarde van al onze spullen die meemoeten met de luchtvracht. Lastig als alles nog door elkaar staat en als je niet weet wat wel en wat niet mee gaat. Alles dus uit de kasten om te sorteren, te tellen en op te schrijven, voor het weer de kast in gaat. En het is weer duidelijk mannen kunnen niet inschatten hoeveel alles kost: totale onderschatting van de prijs de t-shirts en broeken, maar dan wel weer overschatting van wat een bord in den IKEA kost. En we hebben het nu nog verkeerd ingeschat ook, het moest de prijs zijn dat het gaat kosten om het in de US te vervangen, niet de prijs van wat het hier kost om alles te vervangen. Van den andere kant: hoe vervang je een t-shirt van filou in de US?
Dus seffens nog dat lijstje eens opnieuw overlopen, maar eerst met de kinderen een sneeuwman maken, ze worden al genoeg genegeerd.

Normaal komen ze vrijdag 19/2 onze spullen halen.

4 maart

4 maart = de datum van onze verhuis!

Ons huis?

Als alles goed loopt wordt dit ons huis. Het is het eerste huis dat ze ons voorstellen dat we zien zitten: groot genoeg, binnen budget en in de school zone van de school die we het beste vonden voor Lander. Zaterdagavond is er een collega van Willem gaan kijken en volgens hem was het huis 'dik in orde'. Het staat bovendien in een rustige straat, op een 'subdivision' (=soort van wijk) met de naam Somerset.

Uitstap naar de oogarts

Hoeveel jaar draag ik nu al diezelfde bril? Zielig, maar ik weet zelf het antwoord niet. En vermits we ook van de oogarts een bewijs nodig hebben om Lander en Lotte naar school te mogen doen ... een uitstapje naar de oogarts.
Oogarts was duidelijk niet op zijn gemak door ons jong geweld, maar toen ze dan uiteindelijk zelf in de stoel moesten gaan zitten, deden ze wel héél erg hun best. De "professor bril" (: zo een zwart brilletje waar je één oog mee kan af dekken) had blijkbaar ook magische krachten want zelfs ons energie bom (Lotte) bleef braaf zitten. En ... ze zijn allebei goedgekeurd!
Mijn ogen zijn helaas weer achteruit, weer -1 erbij langs de ene kant en -0.75 langs de andere, geen wonder dat ik 's avonds zo moe ben. Nu nog een mooi montuurke gaan kiezen: bah, ik ga me nooit kunnen zien met een bril.