Slechts 3 uur heeft het geduurd en alles was weg: in totaal 28 dozen. Dat was vrijdag en sindsdien merk ik dat ik vanalles mis: geen papier meer om te tekenen, geen wokpan, geen grote pot, geen bestek, geen strijkplank, ... Gelukkig brengen Trui en Johan geleidelijk alles naar Deinze. En af en toe gaan we ook eens zagen bij de buren. En de kinderen weten het zelf ook al: "Mama, waar is ..., in het vliegtuig zeker?", " Ja, schatje!"
Onze visums zijn ondertussen ook goedgekeurd. Dat was een behoorlijk saai maar noodzakelijk iets: met een papierwinkel van wel 12 cm dik naar de ambassade in Brussel. Met een beetje stres naar het kruisverhoor en de enige vraag die ik kreeg: "miss, how long are you married?". Gaat wel nipt zijn: pas maandag krijgen we ons paspoort terug en donderdag vertrekken we. (Hopelijk staakt de post niet komende week.)
NOg 11 keer slapen, het dringt nog altijd niet door ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten