Met twee wekkers (gsm en klok radio) naast mijn bed was ik deze morgen snel wakker. Alleen Lander bleef lustig doorsnurken (hij lag bij mij). Ik heb ze dan maar allebei snel wakker gemaakt en hun kleren aangedaan. En helaas: Lotte een suppo gegeven, ze had nog koorts. Stipt om 6.30u zaten we in de auto naar Zaventem.
In Zaventem was het bijhoorlijk druk, de rij om in te checken voor Delta was lang. Het gevolg was dat we snel moesten afscheid nemen van oma om door security te gaan, wat dan achteraf gezien niet echt nodig was, we waren op 10 minuten door de security.
De vlucht zelf was eens rustig, toch buiten het vliegtuig, in het vliegtuig zaten er net voor ons ook twee kindjes (3,5 en 5) en die stonden af en toe op de zetels te springen. Maar die van mij waren ook allesbehalve rustig, we waren nog geen uur weg en Lotte had al een beker melk laten vallen. Mijn broek en pull nat (en het was koud zonder pull), de complete inhoud van de rugzak (wet van Murphy?) en de kousen van de man die achter ons zat. Daarna heeft ze zich echt een tijdje zitten vervelen, tientallen keren de gordel open en dicht doen en dat klaptafeltje voor haar. Grr. Waarschijnlijk had ze tegen de middag al weer lichte koorts maar madam wou geen suppo meer,...., gevolg een lastig kind dat maar niet wil slapen. Lander heeft meer dan de helft van de vlucht met zijn nintendo zitten spelen, die is eigenlijk best wel braaf geweest. Alleen als die kindjes voor ons geweldig werden begon hij mee te doen.
Net voor dat we er waren was het weer het zelfde liedje als in maart: rondcirkelen boven Atlanta omdat er een file was voor het landen. Kort daarvoor hadden ze in Atlanta technische problemen gehad met de radar ;-(. Een half uur later konden we dan toch landen en dan moesten we nog een tijdje wachten om uit het vliegtuig te mogen, bij de paspoortcontrole hadden ze een probleem met een gesprongen waterleiding. Toen iedereen dan losgelaten werd, spurt spurt spurt naar de paspoortcontrole, waar er bijna niemand was. We zijn dan onze valiezen gaan ophalen om weer op den band te leggen en daar hadden we voor de tweede keer geluk. Normaal moet je dan nog eens door security en met een ondergrondse trein de vlieghaven uit, maar ze hebben ons met een busje bovengronds aan de uitgang afgezet zonder dat we door security moeten. Zo hebben we een groot deel van de verloren tijd ingehaald.
In de auto naar huis dan: Lander kon niet meer praten van moeite en was lastig, maar lag al na 20 minuten te slapen. Lotte die heeft weer nog een heel tijdje gekwebbeld: alles wat in haar opkwam moest er plots uit, best wel grappig. Ze sliepen dus allebei toen we toekwamen en Willem heeft ze slapend in bed gelegd.
Ik ben toch wel opgelucht dat deze lastige dag toch weer voorbij is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten