Zaterdag 3 september

Alles stond gisterenavond al klaar om te vertrekken, enige wat we deze morgen nog moesten doen was de auto inladen. We hebben nog op ons gemak ontbeten, om dan te vertrekken naar Helen.
We zijn een eerste keer gestopt aan het Amicolola Falls State Park, zoals de naam doet vermoeden een park met een grote waterval. We hebben onze auto onderaan aan het bezoekerscentrum gezet en zijn te voet naar boven gestapt. In totaal ongeveer een mijl, maar toch wel een stevige mijl met veel trappen onderweg. Volgens de boekjes is die waterval drie keer hoger dan de grote Niagara watervallen, maar uiteraard een heel pak minder breed. Doordat het al een tijdje niet meer geregend heeft hier, zelf héél véél minder breed. We vermoeden dat de waterval veel spectaculairder is na een stevige regenbui, we waren zelf een beetje teleurgesteld. Het was er bovendien ook enorm druk. Omdat er aan de parking beneden een klein speeltuintje was en we beloofd hadden dat ze daar efkens op mochten, waren de kinderen ook wel héél snel beneden. Zo snel dat Lotte op een zeker moment dacht van op haar buik naar beneden te glijden :-(. Weeral twee open knieën.

We hebben daar ook nog snel wat gegeten aan die speeltuin en dan zijn we doorgereden voor de volgende stop, Dahlonega. In Dahlonega hebben we de Consolidated Goldmine bezocht, een overblijfsel van de "gold rush". Ze hebben in 1980 blijkbaar nog eens geprobeerd om de mijn te heropenen. De prijs van het goud was toen heel hoog, maar toen ze eindelijk klaarwaren met opruimen was de goudprijs al weer zo laag dat er totaal geen geld mee te verdienen is. Als toeristische attractie daarentegen ;-). De rondleiding in de mijn zelf duurde zo een 40 minuutjes, je kan nog de rails zijn van de karretjes die ze gebruikten en hier en daar zie je nog wat dynamiet gaten. In de prijs inbegrepen was een sessie 'gold panning', we kregen alle vier een schotel met zand en moesten met behulp van water het zand eruit schudden zodat er alleen maar een paar goudschilfertjes overbleven. Lander die heeft in zijn schoteltje zand ook nog een paar mini gekleurde steentjes gevonden. We hebben nu allevier een klein proefbuisje met 5 miniscule goudschilfertjes, waarde 0 euro. Een heel pak minder dan de eerste goudzoekers hier, blijkbaar is er een tijd geweest waar je gewoon een riviertje in moest stappen een steen moest opheffen en je kon een steen goud vinden. Die periode heeft wel niet lang geduurd, volgens de gids, anderhalve week. De streek is hier toen op korte tijd overspoeld door goudzoekers, duizenden. Na ons bezoek aan die mijn, zijn we nog efkens op zoek gegaan naar een spookdorp 'Aurore' dat er niet ver van ligt, maar behalve de saloon was er niet veel meer te zien. We hebben dan snel nog eens door Dahlonega zelf gewandeld. Ook weer iets ongelooflijk toeristisch, een binnenplaatsje met een paar oude victoriaanse huizen en wat oude winkeltjes. De sfeer was wel leuk, naast het goudmuseum, was de plaatselijke muziekschool of muziekgroep, een openlucht concertje aan het geven.

Iedereen was moe, dus zijn we dan naar onze cabin gereden. We hebben gelukkig niet te lang moeten zoeken, de straat, niet geasfalteerd, stond niet in onze GPS. De cabin waar we logeren staat midden in de bossen, onze buren zitten minstens op 20 meter van ons en we kunnen ze door de bomen niet zien. Heel privé dus. De cabin heeft ook een hot tub op de terras. Het heeft geen 10 minuten geduurd voor iedereen daar in zat. één klein probleempke; we zijn Lander zijn zwembroek vergeten. Hij heeft die gisteren nadat ik alles klaar had gelegd nog aangedaan en we zijn die vergeten terug te steken. Hij dus in de hot tub in zijn onderbroek. We hebben den dag afgesloten met spaghetti en een spelletje. Nu nog hopen dat de kinderen goed slapen want ze moeten samen in een bed.

Een deel van de Amicolola falls:

Helemaal bovenaan de watervallen:

Gold panning: