Nog eens een roodborstje:
En zo ziet er een roodborstje uit met jeuk:
dinsdag 1 mei 2012
House for sale
Ons huis staat te koop en dat zullen we geweten hebben. Vanavond zijn er weer mensen komen kijken en moesten wij dus weer weg. We zijn efkens binnengesprongen bij onze achterbuur en van daaruit konden we zien hoelang ze in onze tuin aan het rondlopen waren. Ergens rond tien voor 8 zijn we dan teruggekeerd maar ze waren nog steeds niet weg. Heel vervelend, de afspraak was dat we tot 8 uur weg moesten blijven en we hebben nog in de auto zitten wachten tot 8.15u maar dan zijn we toch naar ons huis gereden. Nog langer wachten zagen we niet zitten want het was al voorbij Lottes bedtijd en ze is dan nog eens ziek ook. Toen ze ons zagen zijn ze onmiddellijk vertrokken.
Nog eens een roodborstje:
En zo ziet er een roodborstje uit met jeuk:
Nog eens een roodborstje:
En zo ziet er een roodborstje uit met jeuk:
maandag 30 april 2012
Het huis staat nog maar van zaterdag te koop en er zijn vandaag al mensen komen kijken. Blijkbaar verkoopt de eigenaar zijn huis aan een redelijke lage prijs, want er zijn al meerdere kandidaten. Morgen komen er ook mensen kijken en zaterdagnamiddag ook. Omdat wij weg moeten als er mensen komen kijken, zijn we tussen 7u en 8u maar gaan fietsen met de kinderen. Ik heb voor de fun eens gezocht wat ons huis moet kosten: 135.896 euro. Weinig hé.
Op school is ook al de eindspurt ingezet, Lander heeft vorige vrijdag en vandaag al CRTC testen gehad. Dat zijn testen om het niveau van de school te meten (beetje zoals diosesane proeven in België). Hij heeft dat vorig jaar ook moeten doen, maar deze waren blijkbaar niet officieel. De school moet betalen om mee te mogen doen aan die testen en daarom doen ze alleen maar officieel mee in de oneven graden (1st, 3de, 5de). We hebben wel in tegenstelling tot vorig jaar ook het resultaat onmiddellijk mee naar huis gekregen. We mogen weer trots op hem zijn.
Lander, rood van de inspanning (het was ook nog warm):
We hebben Lotte ook eens op Lander zijn fiets laten rijden en ze vond dat fantastisch:
Op school is ook al de eindspurt ingezet, Lander heeft vorige vrijdag en vandaag al CRTC testen gehad. Dat zijn testen om het niveau van de school te meten (beetje zoals diosesane proeven in België). Hij heeft dat vorig jaar ook moeten doen, maar deze waren blijkbaar niet officieel. De school moet betalen om mee te mogen doen aan die testen en daarom doen ze alleen maar officieel mee in de oneven graden (1st, 3de, 5de). We hebben wel in tegenstelling tot vorig jaar ook het resultaat onmiddellijk mee naar huis gekregen. We mogen weer trots op hem zijn.
Lander, rood van de inspanning (het was ook nog warm):
We hebben Lotte ook eens op Lander zijn fiets laten rijden en ze vond dat fantastisch:
zondag 29 april 2012
Fantastisch weer
Gisteren:
Gisteren voormiddag zijn we naar Chattanooga gereden voor onze wekelijkse boodschappen en voor ons ondertussen bijna wekelijks bezoek aan de firestone (garage). De auto waarmee we nu rijden is nog steeds die grotere, we mogen die houden tot het einde van ons verblijf hier. Maar al van sinds we die kregen, brandt het lichtje van de olie. Hij had dringend onderhoud nodig en volgens Willem was er ook iets mis met de remmen. En Willem had gelijk, nieuwe remmen en nieuwe banden, behalve één band daarvoor moet ik deze week nog eens terug.
Dit zei de kassierster van de Earth Fare gisteren tegen ons: You really have beautiful kids, they are both so cute. En een minuutje later: "I guess that is the crazy one (wees naar Lotte) and that one is more the sneaky one! (wees naar Lander)". Voor onze kinderen maar een paar mminuten gezien te hebben, zat ze er nog niet teveel naast. Niet dat Lander echt "sneaky" is in de gemene zin van het woord, maar zijn talent om mensen te manipuleren is toch wel héél erg goed ontwikkeld.
De huisbaas was gisterenmorgen om 5 uur 's morgens vertrokken vanuit Ohio om naar zijn huis te komen kijken. Rond 2 uur is hij toegekomen en hij was heel tevreden. Hij beweert dat hij zelf niet zo goed voor het huis had kunnen zorgen dan wij gedaan hebben. Er komt binnenkort een doosje op onze voordeur met een code waarin de sleutel van het huis zit. De realtor (die het huis gaat verkopen) gaat altijd binnen kunnen, maar moet me 24 uur op voorhand verwittigen. De bedoeling is dan dat ik weg ben als ze komt kijken met eventuele kopers. Genieten van het zwembad:
Watergevecht met papa:
Vandaag:
Vandaag zijn we nog eens gaan wandelen. We hadden al een paar keer een deel van het Cumberland trail gedaan dat start op Signal Mountain maar nu zijn we eens gestart waar we normaal uitkomen (voor mijn ouders: dat Rainbow trail). Onderweg hebben we wat geocashing gedaan: 4 schatten gezocht maar er maar twee gevonden. We hadden een paar matchboxkes mee zodat Lander en Lotte iets konden ruilen als ze wat zagen dat ze leuk vonden. We zijn ook de cash gepasseerd waar Lander zijn travel bug verstopt zat. We hebben eens gekeken en die zat er niet meer in, heel spijtig. Hopelijk duikt hij ergens op, maar de kans bestaat dat hij al verdwenen is, volgens de website van geocashing heeft niemand hem meegenomen.
Zoeken naar een schat, beetje vervelend met al die poison ivy (plantje waar veel mensen hevig op reageren):
Deze schat hebben we wel gevonden, zat verstopt in een kleine grot:
De rhododendron beginnen te bloeien:
... en nu gaan we BBQ-en, ideaal bij 33 graden!
Gisteren voormiddag zijn we naar Chattanooga gereden voor onze wekelijkse boodschappen en voor ons ondertussen bijna wekelijks bezoek aan de firestone (garage). De auto waarmee we nu rijden is nog steeds die grotere, we mogen die houden tot het einde van ons verblijf hier. Maar al van sinds we die kregen, brandt het lichtje van de olie. Hij had dringend onderhoud nodig en volgens Willem was er ook iets mis met de remmen. En Willem had gelijk, nieuwe remmen en nieuwe banden, behalve één band daarvoor moet ik deze week nog eens terug.
Dit zei de kassierster van de Earth Fare gisteren tegen ons: You really have beautiful kids, they are both so cute. En een minuutje later: "I guess that is the crazy one (wees naar Lotte) and that one is more the sneaky one! (wees naar Lander)". Voor onze kinderen maar een paar mminuten gezien te hebben, zat ze er nog niet teveel naast. Niet dat Lander echt "sneaky" is in de gemene zin van het woord, maar zijn talent om mensen te manipuleren is toch wel héél erg goed ontwikkeld.
De huisbaas was gisterenmorgen om 5 uur 's morgens vertrokken vanuit Ohio om naar zijn huis te komen kijken. Rond 2 uur is hij toegekomen en hij was heel tevreden. Hij beweert dat hij zelf niet zo goed voor het huis had kunnen zorgen dan wij gedaan hebben. Er komt binnenkort een doosje op onze voordeur met een code waarin de sleutel van het huis zit. De realtor (die het huis gaat verkopen) gaat altijd binnen kunnen, maar moet me 24 uur op voorhand verwittigen. De bedoeling is dan dat ik weg ben als ze komt kijken met eventuele kopers. Genieten van het zwembad:
Vandaag zijn we nog eens gaan wandelen. We hadden al een paar keer een deel van het Cumberland trail gedaan dat start op Signal Mountain maar nu zijn we eens gestart waar we normaal uitkomen (voor mijn ouders: dat Rainbow trail). Onderweg hebben we wat geocashing gedaan: 4 schatten gezocht maar er maar twee gevonden. We hadden een paar matchboxkes mee zodat Lander en Lotte iets konden ruilen als ze wat zagen dat ze leuk vonden. We zijn ook de cash gepasseerd waar Lander zijn travel bug verstopt zat. We hebben eens gekeken en die zat er niet meer in, heel spijtig. Hopelijk duikt hij ergens op, maar de kans bestaat dat hij al verdwenen is, volgens de website van geocashing heeft niemand hem meegenomen.
Zoeken naar een schat, beetje vervelend met al die poison ivy (plantje waar veel mensen hevig op reageren):
Deze schat hebben we wel gevonden, zat verstopt in een kleine grot:
De rhododendron beginnen te bloeien:
vrijdag 27 april 2012
Geen speciaal nieuws! Geen foto's.
Alles gaat de laatste twee dagen over onze verhuis:
- Onze huisbaas komt morgen eens kijken naar de staat van zijn huis. Hij woont ergens in het westen van de VS, maar komt dit weekend naar Georgia om alles te regelen voor de verkoop van zijn huis. Ik verwacht héél binnenkort dus een bordje "for sale" in onze tuin.
- Willem weet sinds vorige week wat zijn job gaat inhouden als hij terug in België is. Vandaag is dat ook officieel gecommuniceerd naar de rest van zijn collega's in België. Hij probeert ook al hier en daar wat over te dragen aan de collega's hier.
- We zijn nog steeds bezig met de inventaris.
Behalve kuisen (voor het bezoek van de huisbaas) en inventarisen, ben ik ook nog met wat leukers bezig: op 26 mei vertrekken we voor drie weken naar Denver, ik ben daarvoor ook aan het voorbereiden.
- Onze huisbaas komt morgen eens kijken naar de staat van zijn huis. Hij woont ergens in het westen van de VS, maar komt dit weekend naar Georgia om alles te regelen voor de verkoop van zijn huis. Ik verwacht héél binnenkort dus een bordje "for sale" in onze tuin.
- Willem weet sinds vorige week wat zijn job gaat inhouden als hij terug in België is. Vandaag is dat ook officieel gecommuniceerd naar de rest van zijn collega's in België. Hij probeert ook al hier en daar wat over te dragen aan de collega's hier.
- We zijn nog steeds bezig met de inventaris.
Behalve kuisen (voor het bezoek van de huisbaas) en inventarisen, ben ik ook nog met wat leukers bezig: op 26 mei vertrekken we voor drie weken naar Denver, ik ben daarvoor ook aan het voorbereiden.
woensdag 25 april 2012
Start van het einde
Eind juni verhuizen we terug naar België en ondertussen gaan we ook nog eens drie weken op reis. Dat wil zeggen dat een héél pak van de voorbereidingen al moet gebeuren voor onze reis.
Het eerste wat we moeten doen is een inventaris maken van wat we mee terug naar België nemen en inschatten wat dat allemaal waard is. Belangrijk voor de verhuisfirma en belangrijk voor de verzekering. Maar een heel vervelend werkje voor ons, ..., voor mij. Ik ben vandaag gestart met de kasten in de living, de boekjes, spelletjes en dvd's zijn geteld :-).
dinsdag 24 april 2012
zondag 22 april 2012
Smoky Mountains NP (verslag van het weekend)
Vrijdag:
We (=mijn ouders, de kinderen en ik) waren ergens rond de middag in Gatlingburg, het dorpje dat aan de ingang van de Smoky Mountains ligt. We hebben eerst de sleutel opgehaald van onze cabin. Het bureau van de verhuurmaatschappij was maar tot 5u open en ik wou geen beperkingen op onze tijd in het park. Daarna zijn we het park ingereden. We deden eerst een wandeling van 1.3 mijl naar een waterval (Laurel Falls), 1.3 mijl omhoog en 1.3 mijl omlaag. We waren met andere woorden heel snel terug beneden :-).
We hadden na die wandeling nog genoeg tijd om wat anders te doen, maar niemand had nog zin voor een andere wandeling. Dus hebben er voor gekozen om het op z'n Amerikaans te doen: een auto-nature trail. Dat klinkt lui en onnozel, en ik heb dat om die reden nog nooit eerder gedaan MAAR dat auto trail was wel fantastisch mooi. De weg door het bos was maar net breed genoeg voor één auto (eenrichtinsgverkeer) en hier en daar waren er kleine parkings, soms zelfs maar voor één auto. Behalve mooie beekjes, waar je via brugjes over moest, stonden er hier en daar nog oude huisjes. Meer hutjes dan huisjes eigenlijk, achtergelaten toen de bewoners onteigend werden door de national park service (dienst die de nationale parken hier in de US onderhoudt).
We zijn dan naar onze cabin gereden om uit te laden en héél even te rusten tot we wisten wanneer Willem ging arriveren. Willem moest vrijdag nog werken en is achtergekomen met mijn auto. We zijn dan naar de McDonalds gereden in Gatlingburg en hebben daar buiten gewacht tot hij er was.
Zaterdag:
Voor mij een dag waar ik al lang naar aan het uitkijken was. Ik had me een paar maanden geleden ingeschreven voor een workshop fotografie. Niet de volledige workshop want die was van vrijdag tot maandag, maar enkel voor zaterdagvoormiddag. De fotograaf die de cursus gaf is hier in de US behoorlijk bekend, toch als het over natuurfotografie gaat. En wat gebeurt er als je hoge verachtingen hebt van iets ...
Ik ben om kwart voor 4u opgestaan, om in het pikkedonker (totaal geen straatverlichting) meer dan één uur te rijden naar het gebouw waar de rest van de cursisten verbleef. Toen ik daar om 5.15u aankwam was er niemand te bekennen. De deur van de cafetaria stond open maar behalve één iemand van het caferaria personeel was daar niemand. Ze hadden vrijdagmiddag beslist om pas om 6.15u te starten, omdat de weerman slecht weer voor zaterdag voorspeld had, en niemand had me verwittigd. Ik ben blijven wachten omdat ik het niet zag zitten om nog een uur over kronkelwegjes in het donker te rijden. Pas om 7u, nadat iedereen ontbeten had, zijn we dan vertrokken. Ik zat gelukkig in de auto bij een met een paar leuke mensen. We waren met 30 waaronder 4 leraars en we werden losgelaten in het bos zonder uitleg. De 4 echte fotografen gingen rondlopen en iedereen wat instructies geven maar ik heb héél de tijd niemand gezien. Totaal geen instructies gehad en dus maw NIETS bijgeleerd. Het enige goeds dat ik kan zeggen is dat ik een paar uur tijd gehad heb om op mijn gemak foto's te nemen. Spijtig ... van dat slecht weer hebben we totaal niets gezien!
Ondertussen hebben mijn ouders, Willem en de kinderen rustig ontbeten en zijn ze naar het hoogste punt(=Clingmans Dome) van de Smoky Mountains gereden. Daar staat een toren van waarop je 'normaal' een mooi uitzicht hebt over de bergen. Maar de toren lag volledig in wolken, gelukkig hadden ze onderweg wel een paar mooie uitzichten (totaal geen bewijzen want de fotograaf was er niet bij). We waren ongeveer op hetzelfde moment terug in Gatlingburg om samen te eten.
Na de middag zijn we 'alweer' gaan wandelen aan het bezoekerscentrum, een 'platte' en korte wandeling.
En we waren nog niet klaar, we zijn ook nog een ander auto-trail gaan doen, rond een enorme open plek in de Smokies 'Cades Cove'. De plek waar iedereen naar toe gaat om herten en beren te zien. Deze keer hadden we wel geluk, we zagen herten, wilde kalkoenen EN DRIE beren. De eerste twee beren waren zo ver weg dat het eigenlijk maar een paar zwarte vlekken waren maar de derde die we zagen zat relatief dichtbij, schatting 100 meter.
Vandaag:
De regen die ze voorspeld hadden voor gisteren was er vandaag. We moesten ons dus deze morgen zeker niet haasten :-). Het was motregen, dus hebben we ons toch weer gewaagd aan een wandeling, maar die is uiteindelijk toch kort geworden. Daarna zijn we naar huis gereden langs een langere maar mooiere weg, dan die waarlangs we kwamen. We reden langs de Foothills Parkway, waar er mooie uitzichten zijn op de Smoky Mountains.
We (=mijn ouders, de kinderen en ik) waren ergens rond de middag in Gatlingburg, het dorpje dat aan de ingang van de Smoky Mountains ligt. We hebben eerst de sleutel opgehaald van onze cabin. Het bureau van de verhuurmaatschappij was maar tot 5u open en ik wou geen beperkingen op onze tijd in het park. Daarna zijn we het park ingereden. We deden eerst een wandeling van 1.3 mijl naar een waterval (Laurel Falls), 1.3 mijl omhoog en 1.3 mijl omlaag. We waren met andere woorden heel snel terug beneden :-).
Laurel Falls:
We hadden na die wandeling nog genoeg tijd om wat anders te doen, maar niemand had nog zin voor een andere wandeling. Dus hebben er voor gekozen om het op z'n Amerikaans te doen: een auto-nature trail. Dat klinkt lui en onnozel, en ik heb dat om die reden nog nooit eerder gedaan MAAR dat auto trail was wel fantastisch mooi. De weg door het bos was maar net breed genoeg voor één auto (eenrichtinsgverkeer) en hier en daar waren er kleine parkings, soms zelfs maar voor één auto. Behalve mooie beekjes, waar je via brugjes over moest, stonden er hier en daar nog oude huisjes. Meer hutjes dan huisjes eigenlijk, achtergelaten toen de bewoners onteigend werden door de national park service (dienst die de nationale parken hier in de US onderhoudt).
Beekje langs het nature trail (Roaring Fork Motorway):
We zijn dan naar onze cabin gereden om uit te laden en héél even te rusten tot we wisten wanneer Willem ging arriveren. Willem moest vrijdag nog werken en is achtergekomen met mijn auto. We zijn dan naar de McDonalds gereden in Gatlingburg en hebben daar buiten gewacht tot hij er was.
Zaterdag:
Voor mij een dag waar ik al lang naar aan het uitkijken was. Ik had me een paar maanden geleden ingeschreven voor een workshop fotografie. Niet de volledige workshop want die was van vrijdag tot maandag, maar enkel voor zaterdagvoormiddag. De fotograaf die de cursus gaf is hier in de US behoorlijk bekend, toch als het over natuurfotografie gaat. En wat gebeurt er als je hoge verachtingen hebt van iets ...
Ik ben om kwart voor 4u opgestaan, om in het pikkedonker (totaal geen straatverlichting) meer dan één uur te rijden naar het gebouw waar de rest van de cursisten verbleef. Toen ik daar om 5.15u aankwam was er niemand te bekennen. De deur van de cafetaria stond open maar behalve één iemand van het caferaria personeel was daar niemand. Ze hadden vrijdagmiddag beslist om pas om 6.15u te starten, omdat de weerman slecht weer voor zaterdag voorspeld had, en niemand had me verwittigd. Ik ben blijven wachten omdat ik het niet zag zitten om nog een uur over kronkelwegjes in het donker te rijden. Pas om 7u, nadat iedereen ontbeten had, zijn we dan vertrokken. Ik zat gelukkig in de auto bij een met een paar leuke mensen. We waren met 30 waaronder 4 leraars en we werden losgelaten in het bos zonder uitleg. De 4 echte fotografen gingen rondlopen en iedereen wat instructies geven maar ik heb héél de tijd niemand gezien. Totaal geen instructies gehad en dus maw NIETS bijgeleerd. Het enige goeds dat ik kan zeggen is dat ik een paar uur tijd gehad heb om op mijn gemak foto's te nemen. Spijtig ... van dat slecht weer hebben we totaal niets gezien!
Ondertussen hebben mijn ouders, Willem en de kinderen rustig ontbeten en zijn ze naar het hoogste punt(=Clingmans Dome) van de Smoky Mountains gereden. Daar staat een toren van waarop je 'normaal' een mooi uitzicht hebt over de bergen. Maar de toren lag volledig in wolken, gelukkig hadden ze onderweg wel een paar mooie uitzichten (totaal geen bewijzen want de fotograaf was er niet bij). We waren ongeveer op hetzelfde moment terug in Gatlingburg om samen te eten.
Na de middag zijn we 'alweer' gaan wandelen aan het bezoekerscentrum, een 'platte' en korte wandeling.
En we waren nog niet klaar, we zijn ook nog een ander auto-trail gaan doen, rond een enorme open plek in de Smokies 'Cades Cove'. De plek waar iedereen naar toe gaat om herten en beren te zien. Deze keer hadden we wel geluk, we zagen herten, wilde kalkoenen EN DRIE beren. De eerste twee beren waren zo ver weg dat het eigenlijk maar een paar zwarte vlekken waren maar de derde die we zagen zat relatief dichtbij, schatting 100 meter.
Beer:
Langs Cades Cove:
Ook in Cades Cove staan een paar oudere huizen, waaronder een molen:
We zijn daarna nog gaan eten in één van de vele restaurantjes in Gatlingburg. We kozen hetzelfde restaurant, in een brouwerij, dan een jaar geleden. Toen waren we echter met zoveel dat ze ons apart gezet hebben, nu zaten we in het restaurant zelf en dat was toch een aparte beleving. Veel lawaai (zowel muziek als mensen), slechts twee kinderen, veel bikers, ..., niet echt een familie restaurant dus, maar misschien is dat niet zo onlogisch voor een brouwerij. Het eten was wel héél lekker.
Vandaag:
De regen die ze voorspeld hadden voor gisteren was er vandaag. We moesten ons dus deze morgen zeker niet haasten :-). Het was motregen, dus hebben we ons toch weer gewaagd aan een wandeling, maar die is uiteindelijk toch kort geworden. Daarna zijn we naar huis gereden langs een langere maar mooiere weg, dan die waarlangs we kwamen. We reden langs de Foothills Parkway, waar er mooie uitzichten zijn op de Smoky Mountains.
Foothills Parkway
:
:
