De ochtend van ons vertrek: 5.15 's morgens: Lotte heeft 38,6 graden koorts en heeft 's nachts nog overgegeven. Ik had er echt geen zin in, maar toch zijn we vertrokken, nog eens uitstellen en Willem zijn werk voor de kosten laten opdraaien zou me alleen maar een schuldgevoel geven. Lotte nog snel een suppo gegeven en opa heeft de valiezen (3 stuks) ingeladen. Om 5.45 zijn we dan in Bilzen vertrokken.
Vlucht zelf was saai en vermoeiend, na film 2 was ik het al meer dan beu. Lotte is ergens na 2 uur toch efkens in slaap gevallen, om dan na een half uur plots te beginnen krijsen, met haar doekje te gooien en me te slaan. Ze is dan terug in slaap gevallen voor nog een half uurke, toen ik haar vroeg waarom ze weende, wist ze niet eens dat ze dat gedaan had. Lander heeft geen minuut geslapen , helaas, en stilzitten was er ook al niet bij: ik heb meer dan ene boze blik gekregen van het koppel dat voor ons zat: heel de tijd dat klaptafeltje naar boven en dan weer naar beneden, ik zou dat ook niet graag hebben. Na 6 uur heb ik ze dan efkens laten rondlopen, met de bedoeling om dat 5 minuutjes toe te staan, maar na 2 minuten stond er al een stewardess bij mij om te zeggen dat het echt niet kon. pfft.
Oneindig lang duurt zo een vlucht, ik was mega opgelucht toen de piloot aankondigde dat het nog 25 minuten ging duren en mega-ontgoocheld toen het berichtje kwam dat het nog een extra uur ging duren omdat we niet kondern landen. Hevige regenval in Atlanta :-(. Vanaf dan elke 5 minuten: 'please fasten your seat bell, heavy turbulence'. Vooral het allerlaatste half uurke was het vreselijk, Lotte is beginnen wenen en Lander was aan het lachen. En wat zegt mijn klein ventje dan: 't is waar ook we kunnen nog neerstorten ook en dan zijn we allemaal dood", grr.
Eens veilig op de grond hadden we ook niet zoveel geluk, met twee kinderen ben je niet de rapste en als er dan verschillende vliegtuigen gelijk landen dan mag je achteraan in de rij gaan aanschuiven aan de paspportcontrole (customs), 1,5u met twee kinderen die al uren in bed moeten liggen. Ik snap niet dat ze mensen die alleen reizen met kinderen niet uit de rij halen, en ik was niet alleen, een ander Belgisch koppel had duidelijk medelijkden met me. Lotte en Lander lagen gewoon constant op de grond en ik kon er niets op zeggen want Lotte kon echt van vermoeidheid niet staan en ik had geen handen vrij om ze nog te dragen. Dan moesten we onze valiezen nog ophalen, op een karretje plaatsen en ergens anders weer op een band laten zetten. Waarom het zoa onnodig complex maken snap ik niet. Nog eens door de security en dan met een soort ondergrondse trein naar de aankomsthal waar Willem al meer dan 3 uur op ons stond te wachten. Bij de security waren ze ook al niet te vriendelijk, ik had de kinderen hun schoenen niet uitgedaan en ze stonden tegen me te roepen.
Opluchting ..
In de auto van Atlanta naar Ringgold zijn ze dan alletwee eindelijk in slaap gevallen, Lander rond 5.30 uur en Lotte rond 6.30 (+6 uur tijdsverschil). Lotte is toch adnormaal, om 5 uur opgestaan (na een korte nacht omdat ze ziek was) en dan pas 19 uur later in slaap vallen, ok dat uurke in het vliegtuig, maar dan nog is een sterke prestatie.
Iets na 7 locale tijd heeft Willem dan de kinderen naar binnen gedragen en konden ze naar bed. Twee uur later heb ik het dan ook voor bekeken gehouden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten