Na de storm

We hebben mega veel geluk gehad gisteren! Ik heb eens een kaartje gemaakt van waar de verwoestingen zijn en van waar wij wonen. Alles langs de blauwe lijn is kapot, wij wonen aan dat rode sterretje. De tornado was waarschijnlijk al aan de grond voor de blauwe lijn, maar daar komen geen beelden van toe. Wat zeker is, is dat de lijn niet stopt aan de rand van het tekeningetje, een paar kilometer verder zijn zelfs de meeste slachtoffers gevallen in een woonwijk. De meeste slachtoffers in Ringgold wel te verstaan. In Alabama de staat naast ons, is de ravage nog véél véél erger.



Net zoals bij andere rampen is het lokale rode kruis hier nu in volle actie om de mensen op te vangen, iedereen met een kettingzaak of met een opleiding in de medische sector werd gevraagd vandaag om zich te melden. Willem heeft er efkens aan gedacht om ook te gaan helpen, maar ze hadden geen 'gewone' mensen nodig. Wat er wel nodig is, zoals bij alle rampen: eten, drinken, kleren en bloed.

Behalve al dat vele nieuws zijn er eigenlijk maar twee dingen die rechtstreeks een impact op ons hebben:
- het waterzuiveringsstation zit zonder stroom dus mogen we geen water meer drinken van de kraan.
- het gebouw van de scholengemeenschap en twee scholen zijn volledig vernield, een paar van de andere scholen worden gebruikt als crisiscentrum oa door het rode kruis. De kinderen krijgen er zo nog een extra week vakantie bij. Hiet is de link van de website.

Genoeg daarover, wat meer over de kinderen:

Ze waren dus vandaag thuis en dat gaat dus nog voor minstens een week zo zijn. Ik heb ze deze voormiddag veel alleen laten spelen omdat ik zelf het nieuws zat te volgen en omdat ik ook redelijk wat gechat heb met het thuisfront. Maar tegen de middag was het duidelijk dat dat geen goeie strategie was. Het is niet grappig nu, maar ik schrijf het toch: het was alsof er een storm door ons huis gegaan was, overal lagen er stukjes isomo die ze in een doos gevonden hadden, lego en auto's. Ze waren ook constant aan het ruziemaken, veel geroep en geween dus.
Na het middageten, hebben we dan maar spelletjes gespeeld en veel gelezen en voorgelezen. Het nieuwe voorleesboek dat ik onlangs besteld had, 'de griezels' van Roald Dahl is bij Lotte een hit. Spijtig dat het zo een dun boekje is. Lander is nu gestart in één van de echte leesboekjes van school (van maan-roos-vis), 'wie dit leest is gek' en hij wou niet meer stoppen. Goed verhaal of wou hij niet naar bed? Allebei denk ik!

Het was vandaag de laatste zwemles van deze sessie. Maar ik heb ze ook al ingeschreven voor volgende maand. Niet dat ik veel vooruitgang zie, maar het is helemaal niet duur en ze zijn toch met iets bezig. Ik moet vanaf volgende week ook niet meer zolang in het zwembad zitten want ik heb ze in dezelfde groep mogen inschrijven, Lotte zat in een groep van 3-5 jaar en ze vonden haar daar dat te goed voor, ze mag nu bij de 6-10 jarigen. Ik ben toch benieuwd wat dat gaat geven.

Educatieve straf, elk op zijn niveau:


Carcasonne, Lotte neemt de kaartjes en Lander denkt na. Ze zijn dan samen 10 jaar en dus oud genoeg om het spel te spelen (Lotte haar woorden). In werkelijkheid was het team zo sterk als de sterkste schakel en die kwam verassend uit den hoek.