Shopping

Willem had vandaag verlof genomen om eens met mij zonder de kinderen te gaan winkelen. De timing had beter gekund want ik ben al heel de week aan het sukkelen met een verkoudheid. Maar ik kan moeilijk 'nee' zeggen tegen winkelen als hij daarvoor speciaal een dag congé heeft genomen.
We hebben de kindjes afgezet op school en zijn onmiddellijk doorgereden, naar Kenessaw, meer dan een uur rijden om wandelschoenen te gaan kiezen ;-). Redelijk zot, ik weet het, maar wandelschoenen kopen via het internet zag ik nu echt niet zitten. Voor kleren, boeken en speelgoed vind ik dat niet meer zo adnormaal maar schoenen toch liever niet. We hebben ook nog een ontdekking gedaan, naast de REI (Amerikaanse AS Adventure en de plaats waar mijn nieuwe schoenen vandaag komen) is er een supermarkt voor wijn. Je leest het goed, geen winkel, maar een echte supermarkt, zoals alles hier in het groot dus. Ik heb echt nog nooit zoveel flessen bij elkaar zijn liggen. Het wordt nog beter, behalve de enorme collectie wijn, hebben ze ook nog een groot aantal biersoorten en niet alleen Amerikaanse, ook Belgische. We gaan vanavond eens testen of Leffe hier even goed is als in België.
We hebben nog een paar winkels gedaan voor wat kadootjes, maar we waren toch goed op tijd thuis. Ruim op tijd voor de kindjes.

Wat tafelconversaties:
Eerst wat duiding ;-), het is een rare (zotte?) gewoonte maar veel Amerikanen hebben hier twee namen, hun paspoortnaam en hun nickname. Om het lekker ingewikkkeld te maken, lijken die namen ook niet noodzakelijk op elkaar. Om een voorbeeld te geven, Max (van Lottes klas) noemt eigenlijk Thomas. Willem was dat een beetje aan het uitleggen aan Lander.
Willem: de Amerikaanse naam voor Willem is William, maar de meeste Williams worden 'Bill' genoemd, zoals Bill Clinton.
Lander: Hi Dollar Bill

Andere minder leuke conversatie, ééntje die toch wel wat de mentaliteit van de mensen hier weer geeft:
Lander: we zijn allemaal broers en zussen van elkaar
Ikke: leg dat eens uit? (in de hoop van iets interessants te horen)
Lander: God heeft daarvoor gezorgd
Ikke: euh, hoe kom je daarbij?
Lander: X zegt dat (X zijn beste vriendje)

Meestal houd ik me toch in om niet te oordelen maar ik kan het echt niet laten: dat zelfde vriendje kreeg deze week een nieuw WII spelletje, call of duty, een spel dat een soort simulatie is van de tweede wereldoorlog. Je mag een nationaliteit kiezen en wat andere gaan afschieten. Sorry, maar ik kan dat niet begrijpen, ik versta niet dat je zo een spel koopt voor een 7 of 8-jarige, en ik versta het al zeker niet bij mensen die beweren super religieus te zijn.