Het slapen dan: vreselijk! Met Lotte bij mij is dat niet simpel, die is 's nachts nog heel actief: als ze iets voelt begint ze gewoon wild te stampen. Je bent dan onmiddellijk weer wakker. Inslapen lukt ook niet goed bij Lotte, maar dat is thuis ook altijd het geval, alleen valt het ons nu natuurlijk veel meer op.
We moesten deze morgen om 8.30 (central time - niet zo ver van onze thuis hier maar toch een andere tijdzone) aan de ingang staan van Mammoth Cave en dat is ons vlot gelukt. Lander was al wakker om 5 uur en heeft nog een heel tijdje stil geweest. We zijn allemaal om 6 uur opgestaan. Eigenlijk is dan 6 en 7 uur want ons bioritme is ingesteld op eastern time. Stipt om 7 uur stonden we dus beneden voor het ontbijt.
Na het ophalen van onze ticketten moesten we gaan wachten buiten aan de ingang van het visitor centrum. We waren daar aan het wachten toen er omgeroepen werd dat iedereen die de laatste 5 jaren in één of andere grot geweest was zich moest komen melden. Euh? Blijkbaar bestaat er een ziekte (white noise syndrome) die de vleermuizen dood en die ze niet graag zouden willen in Mammoth Cave. Wij hebben er de laatste jaren verschillende bezocht (echte avondturiers?), dus moesten onze wandelschoenen 5 minuten in ontsmettinsgmiddel.
En dan mochten we de bus op: de grot is zo groot dat er verschillende ingangen zijn die ver uit elkaar liggen. De ingang die wij hadden lag midden ergens in het bos, behalve een trapje en een deur was er niets te zien. De afdaling in de grot was anders dan wat ik al ooit gedaan heb: een ijzeren trap waarvan de treden juist breed genoeg waren voor een niet al te dikke persoon. Geen dikke Amerikanen op onze route dus. Maar het hele gebeuren was wel via een trap, hoe ze die ijzeren trap in die smalle kloof gekregen hebben is me een raadsel. Zowel Lander als Lotte hebben die afdaling vlotjes gedaan. Daarna was het traject veel gemakkelijker en ze zijn dat blijven goed doen. Enige wat ze nog moeten leren is zwijgen als de gids praat, zodat wij ook iets kunnen verstaan. Ergens beneden moesten we allemaal op een bankje gaan zitten: de gids ging ons eens tonen hoe al de rest van de gangen eruit zien. Ik dacht efkens dat we een projectie te zien gingen krijgen op de wand of het plafond MAAR toen ging het licht uit en moest iedereen efkens stil zijn. Pikdonker en muisstil dus!
Na het bezoek van de grot zijn we dan gaan picknieken en dan hebben we nog een kort wandelingtje gemaakt langs een mini-meertje vol libellen, waterlelies (helaas zonder bloem) en kwakende kikkers. Daarna ook nog efkens gewoon rondgereden (met een omweg uit het park gereden), scenic parkways noemen ze dat hier: een straat in de middle of noware. En in dit national park zijn er geen bruggen, om van de ene kant naar de andere kant van de rivier te komen, neem je hier de ferry. We hebben efkens staan kijken maar zijn niet naar de overkant geweest, er stond een te lange file. Tijdens onze rondrit is Lander in slaap gevallen.
We hadden ook nog een leuke verassing voor hen (na zoveel flink wandelen was dat wel gepast): Guntown Mountain, een nagemaakt cowboy dorp boven op een heuveltje. Toen we Lander wakker maakte keek hij maar boos, maar dan zag hij de stoeltjeslift :-) :-) :-). De ingang van het dorp was dus via de stoeltjeslift. Op zich was dat dorp niet echt veel: een aantal huizen waarvan sommige ook de binnenkant nagemaakt zoals vroeger maar ze deden aangepaste shows: 'can can' in de saloon en een vuurgevecht op straat. Best leuk.
Onderweg naar Nashvville zijn we dan ergens gestopt om te eten: Dennys deze keer en dan zijn we recht naar het hotel gereden. Slaapwel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten