Reis Westkust - Dag 3 - De stille oceaan

Deze morgen waren de kindjes al wakker om 5 uur (8 uur normale tijd) en geen van hen was van plan om nog wat verder te slapen. We hebben ze om 6 uur in bad gestopt en op de kamer eten gegeven (boterhammetjes met choco). Tegen 7.30u kregen we telefoon van de receptie, onze onderburen waren gaan klagen over het lawaai boven hun hoofd. Schaamtelijk! Niet dat de kindjes stonden te springen maar heel stil waren ze nu ook weer niet en het was niet dat we het nog niet gevraagd hadden. Maar het is echt onmogelijk om Lotte stil te houden, ons madam is er de laatste tijd niet gemakkelijker op geworden.

Niet lang na dat telefoontje zaten we in de auto, richting 'Pescadero Beach'. Met een klein omwegje stonden we een uurtje later op het strand. Die eerste foto is een beetje een insider maar er zijn toch een aantal mensen die dat snappen, denken we toch. De stille oceaan dan, onbeschrijflijk mooi! Ongerept, zoals wij ons dat niet kunnen verstellen. Het was net boven de 20 graden deze voormiddag, in België zou dat een overvol strand betekenen, maar aan de stille oceaan is dat anders: hier en daar een bezoeker. Je hoort er alleen de vogels en het inbeuken van de golven tegen de kliffen.

De kindjes hebben wat mee rondgelopen en met steentjes gegooid en we hebben gepicknickt met zicht op zee. Lotte blijft wel ver van het water, ze was in België al bang van de golven en hier zijn die nog eens wat hoger, Lander daarentegen zoekt het risico op, zijn schoenen een paar keer op het nippertje niet nat.

Verder onderweg zijn we ook nog gestopt aan het 'pigeon point lighthouse' (waar Lander zijn schoenen wel nat werden) en zijn we gaan wandelen in 'Ano nuevo state park'. Dat laatste is een state park waar er gedurende een 8 maanden van het jaar zeeolifanten op het strand liggen. Op het internet had ik gelezen dat er rond deze tijd van het jaar geen dieren te zien zouden zijn, maar we hadden toch besloten om daar een natuurwandeling te doen. Toen we aan de balie vroegen of we het park inmochten (je moet toestemming vragen), vertelden ze ons dat er toch zeeolifanten te zien waren. Maar we hebben er wel veel voor moeten doen, ze waren te zien vanaf het verste punt in het park, na een wandeling van 2 mijl (enkel). 6 kilometer wandelen dus heen en weer van de auto naar de zeeolifanten en dan moet je nog weten dat er een groot deel daarvan in de duinen was, een heel lastige wandeling dus. Pas op het einde zijn de kindjes wat beginnen zagen, wat totaal niet onbegrijpelijk was. Na onze wandeling zijn we vertrokken voor 3 uur auto, het binnenland in naar Merced (op zo een uurtje rijden van Yosemite). Pas het laatste uur, nadat we gestopt waren om te eten, is Lander in slaap gevallen. Lotte natuurlijk pas 5 minuten voor aankomst. Het laatste deeltje van de rit heeft Willem moeten doen in het donker, straatverlichting is hier zo goed als onbestaande. Op het hotel aangekomen toch nog efkens gesukkeld, elk met een slapend kind naar onze kamer en we krijgen de deur niet open. Willem is terug naar de receptie gegaan om de kaarten opnieuw te activeren. Toen we de kamer dan binnengingen zagen we dat er valiezen stonden, ze hadden ons bij de receptie het verkeerde kamernummer gegeven :-). Snel weg naar onze echte kamer dus, waar Lander ondertussen goed ligt te snurken. Het wordt wel duimen voor morgen want Lotte was daarstraks in de auto heel erg aan het hoesten, hopelijk zitten we niet met een zieke.