Vandaag weer gaan wandelen, iets avontuurlijkers deze keer: een echt bergpadje met boomwortels en stenen. Allebei zijn ze één keer gevallen (ooit zal het doordringen dat lopen niet altijd de beste oplossing is). Het was goed, ook Lotte heeft zonder problemen het traject afgelegd (veel veel veel beter dan in Frankrijk deze zomer waar we haar continu moesten meeslepen). Af en toe doen haar benen weer eens pijn, maar de gedachte aan een snoepje in de auto geeft haar weer "enerchie". En na de wandeling konden ze efkens op het strand gaan spelen, aan een klein afgebakend stukje waar zwemmen in het meer toegelaten is.
Ik hoop dat de mensen hier beseffen hoe mooi het hier wel is.
Om af te sluiten efkens een conversatie van deze morgen aan tafel (Willem probeert Lotte het concept "oma" uit te leggen, ze noemt zichzelf altijd mama van haar pop):
Willem: jij bent mama van jouw pop, dan moet jouw pop 'oma' zeggen tegen mama
Lotte: maar papa toch, mijn pop is nog een baby die zegt alleen maar TATA.
Foto van de dag (genomen aan het meer in Fort Mountain State Park):
1 opmerking:
zalig!
de logica van een kind, probeer daar maar eens een stokje tussen te steken!
wel een beetje jaloers hier op jullie mooie weer :-)
Een reactie posten