Lotte:
Behalve dat we ooit eens in een vliegtuig zaten en dat we in een ander huis wonen was de verhuis voor haar niets bijzonders. Ze heeft daar totaal geen last van. Dat thuis blijven bij mij vind ze duidelijk ook niet erg, ze geniet en profiteert van de situatie. Ze weet dat ze in augustus ook naar school mag en dat is genoeg voor haar. Ze mist school gaan of vriendjes helemaal niet.
Lander:
Aan hem zien we de verandering natuurlijk wel. De eerste dagen na de 'move' was hij hier super flink: allemaal nieuwe dingen te ontdekken. Ondertussen weet hij thuis al weer niet meer wat doen. De school vind hij voorlopig nog leuk: alhoewel hij vandaag toch wel een eerste incidentje geweest was op school. Om het met zijn woorden te zeggen: "mama, ik ben zielig geweest vandaag". Een kindje had "NOT PLAY" gezegd tegen hem. Er is toch al één kindje dat hij zijn vriendje noemt en er is duidelijk ook al ééntje dat hij helemaal niets van moet weten. Alleen 's avonds is school niet leuk want dan moet hij huiswerk maken. Maar hij heeft gelijk, hij moet woorden van buiten leren en dat is allesbehalve leuk "the, where, one, I, ...", zo een heleboel van die kleine woordjes. Ze noemen dat hier "sight words", als je die kan herkennen dan kan je al heel wat lezen: "What can you see out by the trees", behalve "trees" zijn alle andere woorden "sight words".
Thuis is hij aan het schrijven geslaan en dat ziet hij wel onmiddellijk groot, dit is wat hij vandaag schreef: "w haan panekoeken eeten, haa naar Lottes kaamer en keik omhooh". Ik moet me tegenhouden om hem niet te corrigeren.
Lander en Lotte:
De combinatie is nog steeds hetzelfde: samen kattekwaad en héél veel discussies.
Willem
Ja, die is hier overdag niet maar voorlopig heb ik nog niet teveel horen klagen over zijn werk. Ook hij heeft geen spijt van de 'move'. Hij zal zelf wel een stukje posten.
Ikke
Iedereen had gedacht dat huisvrouw zijn niets voor mij zou zijn maar toch vind ik dat helemaal niet erg. Het is natuurlijk nog maar één maand. Ik kan mijn dagen goed vullen. Is echt wel verbazend hoe snel de tijd voorbij gaat, Lotte vraagt eigenlijk bijna continu aandacht en tegen 3 uur is Lander al thuis.
Als ik er aan denk hoeveel tijd ik al 'verpruts' heb ondertussen (een volledige maand), dan krijg ik wel wat wroeging maar ik kan de quality tijd met Lotte thuis toch niet als verprutsen noemen. Ik bekijk het eerder als inhalen van de tijd die ik nooit gehad heb na haar geboorte (ze was nog geen twee maand toen ze naar de onthaalmoeder ging). Toch ga ik eens een doel moeten zoeken. Dit is "de kans" om over twee jaar terug te keren en iets anders te gaan doen (en ik wil dat niet verprutsen). Alleen weet ik nog steeds niet wat ik wil doen, ik wist het niet toen ik 18 jaar was en ik weet het nog steeds niet.
Het huis en de omgeving:
Super allemaal, samengevat: zie fotos.
De mensen en de integratie:
Moeilijk! Geen ouders aan de schoolpoort en voorlopig ook geen sportactiviteiten waar je mensen kan leren kennen; dat start allemaal ergens bij het begin van het schooljaar. Ook dat vrijwilligerwerk dat ik ging doen op de school gaat niet zolang ik Lotte thuis heb.
Dat is toch een punt dat veel beter kan:
Ik doe mijn best en ben gisteren een reeks domme vragen gaan stellen aan onze buurvrouw en dit weekend komen voor de eerste keer mensen uit de buurt bij ons op bezoek.
Foto van de dag (gewoon zot doen):
1 opmerking:
Leren ze daar lezen aan de hand van woorden en woordbeelden? Ik kan me dat wel voorstellen, via spelling (hakken en plakken) kom je niet ver in het Engels.
En je niet schuldig voelen omdat je 'niets' doet: profiteer van je tijd met Lotte, die is goud waard, zowel voor jou als (zeker) voor haar. Het is het kostbaarste wat je haar nu kan schenken: aandacht. Voor Lander ook natuurlijk, maar in iets mindere mate.
Een reactie posten